کوهنوردی و ادموند هیلاری

  • اردیبهشت ۲, ۱۳۹۷
  • نوشته توسط علی احمدیان
قله اورست

کوهنوردی از آن دسته ورزش‌های خاص است که بازی در زمین طبیعت برگزار می‌شود. کوهنوردی در هر نقطه‌ای، زمین بازی مخصوص به خودش را دارد و شاید یکی از جذابیت‌هایش همین باشد.
عشق به طبیعت، صبر، استقامت و از خود گذشتگی ویژگی‌هاییست که کوهنوردان معتقدند در این ورزش با آن سر و کار خواهید داشت. ورزشی که شاید سختی‌هایش به چشم برخی طاقت فرسا باشد و همین نکات است که کوهنورد را شیفته خود می‌‎کند.

قله اورست

قله اورست

 

تقریباً اکثر کوهنوردان ادموند هیلاری را می‌شناسند. شخصیتی جهانی که شاید از نظر اعتبار مشابه عظیم قیچی‌ساز باشد برای ما ایرانیان؛ اولین فرد ایرانی که به تمام قله‌های بالای ۸۰۰۰ متر بدون اکسیژن صعود کرده است. سِر ادموند هیلاری (Sir Edmund Percival Hillary) اولین فاتح اورست است. او کوهنوردی نیوزلندی بود که در سال ۱۹۵۳ به همراه تِنزینگ نورگَی، شرپای اهل نپال، نخستین انسان‌هایی بودند موفق به فتح اورست شدند.

ادموند هیلاری

ادموند هیلاری

 

هیلاری بعدها از سوی ملکه انگلیس لقب سِر (Sir)، «نشان بند جوراب» (Order of the Garter) KG که از نشان‌های درباری و اشرافی است و نشان امپراتوری بریتانیا KBE (Order of British Empire) را دریافت کرد.

هیلاری و نورگی در راه فتح اورست، در ساعت ۱۱:۳۰ از مسیر یال جنوب شرقی به قله رسیدند و ۱۵ دقیقه بر فراز قله ماندند. به دلیل اینکه تنزینگ طرز کار با دوربین عکاسی را نمی‌دانسته، هیچ عکسی از هیلاری بر فراز اورست موجود نیست. او در سال ۲۰۰۸ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.

ادموند هیلاری و تنزینگ نورگی

ادموند هیلاری و تنزینگ نورگی

 

هیلاری متن زیبایی درمورد کوهنوردی نوشته که خواندن آن به تمام کوهنوردان و علاقمندان طبیعت پیشنهاد می‌شود:

آیا کوهنوردی نوعی دیوانگیست؟

«از نظر کسانی که عادت دارند زیبایی برف را از پشت شیشه و از کنار بخاری تماشا کنند، کوهنوردی نوعی دیوانگی است. آخر برای چه کسی این همه راه برود، بار به دوش بکشد، با دستان کرخ شده و تن سرمازده ساعت‌ها درون چادر یا جانپناه بلرزد، بی‌خوابی و کوفتگی را تحمل کند، سرانجام خسته و تشنه و گرسنه خود را به بالای کوه برساند و به پایین برگردد؟!

ادموند هیلاری

ادموند هیلاری

 

کسی که هیچ‌گاه لذت رسیدن به قله را نچشیده، کسی که تن به طبیعت نسپرده و با آن انس و الفت پیدا نکرده، حق دارد چنین بیاندیشد.

کوهنوردی یک روش زندگی است. روشی که در آن یک سیب بین همه اعضاء گروه تقسیم می‌شود. روشی که در آن قوی‌ترین عضو گروه به پای ضعیف‌ترین راه می‌رود. راهی که رقابت ندارد. که به رهروانش حقوق نمی‌دهند و ایشان را نیازی به سوت و کف مشوقان در قله نیست. ناجی بی‌منت یکدیگرند. گروه می‌سازند تا دل جوانان به سنگ بند کنند تا به ننگ بند نشود. مزدشان معراج روح است و تشویقشان نوازش باد. قانونشان عشق است و قانون‌گذارشان معشوق. عشق به طبیعت، عشق به زندگی است و زندگی تجلی عشق است و مرگ آنجاست که عشق نیست. کوهنوردی عشق به طبیعت است و عشق به طبیعت، ورزش ما نیست، باور ماست، زندگی ماست. به راستی که کوهنوردی تنها ورزش نیست، کوهنوردی یک روش زندگی است.»

گردآوری: امید طیرانی

نوشته های مرتبط