روشن کردن آتش

  • مرداد ۲۹, ۱۳۹۶
  • نوشته توسط علی احمدیان

 

 

 

شاید به جرأت بتوانیم آتش را جزء جدا نشدنی سفرهای طبیعتگردی و کمپینگ بدانیم.

معمولاً روشن کردن آتش یکی از اولین کارها بعد از برقراری کمپ است.

داشتن آتش خوب و قوی، از جهات مختلف مهم است. تأمین گرما، تأمین نور، امکان پخت غذا، ایجاد امنیت، خشک کردن لباس‌ها، القای حس اعتماد به نفس و مرکز گرد هم آمدن همسفران از مهم‌ترین امتیازات آتش است.

برای تهیه یک آتش خوب، باید محل روشن کردن مناسبی را انتخاب کنیم. مواد سوختنی خوب و مناسب داشته باشیم و وسیله‌ای برای روشن کردن شعله داشته باشیم.

جایی که برای روشن کردن آتش در نظر می‌گیریم، نباید در معرض وزش باد باشد. چون ممکن است باعث شعله‌ور شدن آتش و زود تمام شدن سوخت شود.

برای روشن کردن آتش در هوای صاف، باید حتی‌المقدور محلی را انتخاب کنیم که که پوشش گیاهی نداشته باشد و یا محل زندگی حشراتی مانند مورچه‌ها نباشد. همچنین نباید بیش از اندازه نزدیک درختان باشد. در صورت کوچک‌ترین بی‌توجهی ممکن است آتش از کنترل خارج شده و به طبیعت آسیب برساند. می‌توانیم چاله‌ی کم عمقی در زمین حفر کنیم و برای جلوگیری از پخش شدن آتش، دور آن‌را با چند تکه سنگ محصور کنیم. باید توجه داشت که سنگ‌ها بزرگ، خیس یا متخلخل نباشند؛ چرا که بر اثر گرم شدن احتمال انفجار آن‌ها وجود دارد.

در هوای بارانی اما، بهترین محل برای آتش روشن کردن زیر صخره‌ها و درختان انبوه است تا بتوان به عنوان سرپناه از آن‌ها استفاده کرد. به شرط آنکه آتش برای درختان خطری نداشته باشد.

در هوای برفی باید کف محل مورد نظر را با یک ردیف سنگ یا چوب بپوشانیم تا از خیس شدن هیزم‌ها جلوگیری شود.

پس از آماده کردن محل، نوبت به روشن کردن آتش می‌رسد. برای این کار به سه مورد نیاز داریم. آتش زنه، آتش گیر و سوخت

آتش زنه جرقه‌ی لازم برای شروع را در اختیار ما می‌گذارد. مانند کبریت، فندک، سنگ چخماق و غیره

آتش گیر موادی هستند که به سرعت آتش می‌گیرند و جرقه را به آتش تبدیل می‌کنند. مثل کاغذ، خورده‌های چوب، برگ‌های خشک درختان، خار، نفت، الکل و غیره

بخش اصلی آتش هم سوخت است. کُنده‌های درخت، چوب، بته و حتی فضولات خشک حیوانی. هر چقدر چوب‌ها و کُنده‌ها سبک‌تر باشند، زودتر می‌سوزند و راحت‌تر آتش می‌گیرند. تنه درختانی مثل کاج و سرو گزینه‌های خوبی هستند.

برای شروع کار با توجه به سوختی که در اختیار داریم، میتوانیم به روش‌های مختلفی عمل کنیم. اگر کُنده‌ی درخت یا چوب بزرگی در اختیار داریم، می‌توانیم کنار کنده را از مواد آتش گیر پر کنیم و روی آن چوب‌های نازکتر را به طور عمودی قرار دهیم. حتی روی این چوب‌های نازک را هم می‌توان با مواد آتش گیر پوشاند. با این کار آتش راحت‌تر روشن شده و پس از آتش گرفتن کُنده، برای مدت طولانی‌تری باقی می‌ماند.

اما اگر کُنده‌ای در اختیار نداریم، می‌توانیم چاله‌ی کم عمقی حفر کنیم، درون آن را از مواد اتش گیر پر کنیم و چوب‌های نازک را به طور دایره‌ای روی آن‌ها قرار دهیم. به طوری که سر چوب‌ها به هم برسد. روی چوب‌ها را هم مواد آتش گیر می‌ریزیم و آتش را روشن می‌کنیم. با این روش آتش به راحتی روشن شده ولی نیاز به مراقبت دارد و باید با هیزم جدید تغذیه شود.

یکی از روش‌های جالب روشن کردن و نگهداری آتش، چاله داکوتا است. به این ترتیب که گودالی به عمق ۲۰ الی ۳۰ سانتیمتر و به قطر ۱۵ تا ۳۰ سانتیمتر در زمین کنده و حدود ۲۵ سانتیمتر دورتر چاله‌ی کوچک دیگری در کنار گودال اصلی حفر می‌کنیم. انتهای این دو چاله را به هم متصل می‌کنیم. حالا داخل گودال اصلی را از هیزم و سوخت پر کرده و آتش را روشن می‌کنیم. آتش به راحتی روشن شده و از حفره‌ی کناری به عنوان مسیر دریافت اکسیژن استفاده می‌کند. این روش برای پخت غذا بسیار مناسب است.

 

 

 

به طور کلی باید در نظر داشته باشیم که آتش تمایل دارد به شکل عمودی بسوزد. به همین خاطر آتش‌های تخت و با ارتفاع کم، زودتر خاموش می‌شوند.پس باید هیزم‌ها به صورت عمودی چیده شوند تا آتش بهتری داشته باشیم.

ساختن و نگه داشتن آتش شاید در ظاهر ساده به نظر برسد ولی به مهارت زیادی نیاز دارد. مدیریت درست آتش باعث می‌شود همیشه استفاده مورد نظر را از آن برده و در صورت عدم نیاز می‌توانیم آن را با شعله کم و با حداقل میزان مراقبت روشن نگه داریم.

حال سفر به پایان رسیده و قصد ترک محل را داریم. به عنوان یک شخص مسئول، وظیفه داریم که آثار حضور خود در طبیعت را از بین ببریم. مسلماً یکی از مواردی که باید در نظر داشته باشیم آتش و محل روشن کردن آتش است. باید حتماً از خاموش بودن آتش اطمینان پیدا کنیم و در صورت امکان چوب‌های سوخته و ذغال‌های باقیمانده را به عنوان زباله از محل خارج کنیم. مهم‌ترین اصل در سفرهای طبیعتگردی، به جا گذاشتن کمترین رد پا در طبیعت است.

نوشته های مرتبط