تأثیر سفرهای متوالی بر شخصیت انسان

  • فروردین ۲۶, ۱۳۹۷
  • نوشته توسط علی احمدیان
اثر سفر بر شخصیت انسان

سفر و تأثیر آن بر شخصیت انسان

شخصیت، اهداف بلند مدتی را بازتاب می‌کند که افراد قصد رسیدن به آن‌ها را دارند. ویژگی‌هایی که آن ها را جزیی از شخصیت می‌دانیم، سبب تفاوت بین افراد می‌شوند. اهدافی که هر شخص دنبال می‌کند، بخشی از ذات انسان است. برای مثال جنبه‌ی اصلی تجربه اندوزی، شامل هدف و مقصد کلی برای کسب تجارب جدید است.

برخی افراد این اهداف را دنبال می‌کنند. بنابراین تجربه اندوزی بالایی دارند و بقیه نیز که تمایل به ماندن در محیط‌های آشنا و به دور از تجربه های جدید هستند، روحیه تجربه اندوزی پایینی دارند.

شخصیت نیز مانند دیگر جنبه‌های روانشناسی انسان، ترکیبی از عوامل زیستی – ژنتیکی است که تجربه بر آن اثرگذار است. مطالعه و بررسی تجربه‌های مؤثر بر شخصیت کاری دشوار می‌باشد؛ زیرا نیازمند تعیین نوع تجربه و تأثیری است که ممکن است بر شخصیت بگذارد. همچنین نیازمند مطالعه‌ی افراد در طول زمان برای تعیین چگونگی تأثیر این تجارب برشخصیت است.

در سپتامبر سال ۲۰۱۳ مقاله‌ای بی‌نظیر، نوشته‌ی «جولیا زیمر مان» و «فرانز نیر» در مجله‌ی شخصیت و روانشناسی اجتماعی منتشر شد. این مقاله تأثیر مسافرت‌های متوالی بر رشد شخصیت را در مقیاس بزرگی از دانش آموزان کالج آلمان، مورد بررسی قرار داد.

برخی از دانش آموزان در طی این پژوهش، در بازه‌ی زمانی خاصی (یک یا دو ترم) در کشور دیگری درس می‌خواندند. در حالیکه گروه دیگری که در کالج بودند، در خارج از کشور تحصیل نمی‌کردند.

تأثیر این مسافرت بر شخصیت دانش آموزان در آن بازه زمانی برای محققان جالب توجه بود که چگونه وجود افراد در شبکه‌های اجتماعی جدید بر تغییر و رشد شخصیت آنها اثرگذار است. قبل از مسافرت دانش آموزان گروه اول، لیستی به آن‌ها داده شد که پنج ویژگی اصلی شخصیتیشان یعنی برون گرایی، سازگاری، تجربه ورزی، وجدان و ثبات احساسی (که گاهی اوقات به آن روان رنجوری نیز گفته می‌شود) را ارزیابی کنند. به شرکت کننده‌ها لیستی از شبکه‌های اجتماعی خود نیز داده شد. پس از بازگشت از سفر (یا همزمان با دانش آموزانی که به مسافرت نرفتند) این ارزیابی بار دیگر انجام شد.

یکی از موارد جالب درباره‌ی این طراحی این است که به محققان اجازه می‌دهد فاکتورهای مربوط به انتخاب تحصیل در کشوری دیگر را از تغییراتی که در نتیجه ی سفر در کاراکتر شخصیتی افراد به وجود می آید، جدا کنند.

شرکت کنندگانی که تحصیلات خارج از کشور را انتخاب می‌کنند، به طور معمول از کسانی که چنین انتخابی ندارند برون گرا تر هستند. (که نشان دهنده‌ی نیاز آن‌ها به تعاملات اجتماعی و قرار گیری در مرکز توجه است). کسانی که به مدت یک ترم در سفر بودند در رابطه با وظایف خود نسبت به کسانی که به سفر نرفته بودند، احساس مسئولیت بیشتری داشتند. (این نشان دهنده‌ی نیاز به پیروی از قوانین و تکمیل وظایف است). همچنین کسانی که در تمام طول سال در سفر هستند، نسبت به کسانی که سفر نمی‌کنند، عموماً دارای پذیرش بیشتری نسبت به حوادث و تجربیات جدید هستند.

افراد شرکت کننده در این پژوهش‌ها، پس از بازگشت از سفرشان، افزایش در تجربه ورزی، سازگاری (وفق دادن خود با افراد دیگر) و ثبات احساسی در مقایسه با کسانی که به مسافرت نرفتند را نشان دادند که هر چند تأثیر قابل توجهی نداشت، اما با این حال قابل استناد است. این تغییر و تحولات در شخصیت افراد در نتیجه‌ی تغییر شبکه‌ی اجتماعی افراد در سفر است. افرادی که به مسافرت نرفتند در همان شبکه‌ی اجتماعی قبلی خود باقی ماندند. گروهی که به مسافرت رفتند در آن کشور با افراد جدید معاشرت داشتند و با آشنایانشان در کشور خود تماسی نداشتند.

این تغییرات محیطی، بر تجربه ورزی و ثبات احساسی اثر گذار است.

این به چه معناست؟!

گسترش سفرهای خارجی افراد را به خارج از نقطه‌ی امنشان هدایت می‌کند. مسافران باید خود را با شرایط فرهنگی جدید و افراد جدید وفق دهند. حتی کسانی هم که از آلمان به دیگر کشورهای حوزه اتحادیه اروپا سفر می‎کنند باید با تغییرات زبان، غذا و دیدگاه‌ها دست و پنجه نرم کنند. هرچه که مسافران با افرادی از فرهنگ‌های جدید بیشتر درگیر می‌شوند، اهداف زندگیشان بیشتر ارتقا می‌یابد. این امر همچنان باعث می‌شود که مسافران به دورنمای زندگی دست یابند که خود باعث مقاوم شدن آن‌ها در برابر فراز و نشیب‌های احساسی می‌شود. ( به زبان دیگر باعث می‌شود به ثباتی احساسی دست یابند). تجربه ملاقات افراد جدید همچنین باعث می‌شود مسافران مقبولیت عمومی بیشتری پیدا کنند که البته این موضوع ارتباطی با تعداد دوستان و دنبال کنندگان ما در شبکه‌های اجتماعی ندارد.

پرسش کلیدی این است که آیا این یافته‌ها فقط در مورد دانشجویان صدق می‌کند یا دیگر بزرگسالان را نیز در برمی‌گیرد؟ این پرسش پاسخ قطعی و روشنی ندارد. از طرفی دوران تحصیل برای همه افراد تغییرات اساسی را به همراه دارد که باعث می‌شود فکر کنیم تأثیرات سفر فقط مختص به دانشگاهیان است و از طرف دیگر پیدا کردن نمونه‌هایی از بزرگسالان که سفر می‌کنند و آن دسته از افرادی که توانایی رهبری خوبی در گروه دارند، برای مقایسه کاری دشوار است. بنابراین پیدا کردن پاسخ قطعی برای این پرسش کاری دشوار است.

اگرچه در چند وبلاگ دیگر در رابطه با این مسئله صحبت کرده‌ام که چگونه تجربیات چند فرهنگی باعث ارتقای خلاقیت می‌شود. این پژوهش بیان می‌کند که چگونه گسترش سفرهای خارجی حتی در بزرگسالان به تغییرات شخصیتی منجر می‌شود.

مترجم: علی فرهنگ

مطلب اصلی

نوشته های مرتبط